More Minor Issues

The emperor has no clothes

Na www.minorissues.be - mijn marketing blog - en www.insearchofmagnolia.com - mijn filmblog - terug een blog in het Nederlands. Braindump. Mail: steven.verbruggen@gmail.com - Phone: +32(0)478/88.10.64 View Steven Verbruggen's profile on LinkedIn

Creative Commons License



Adverteer op deze blog zodat ik pampers kan kopen voor mijn kind! Via Enchanté.



 

Een toekomst van de media

Media is in verandering.

Al een aantal jaren kunnen we spreken van een evolutie, maar nu zit die wel in overdrive. We zijn aan het punt gekomen dat bepaalde bewegingen niet meer genegeerd kunnen worden. Wat overigens niet wil zeggen dat we al van grote veranderingen kunnen spreken, eerder zachtjes opborrelende noviteiten. Inkt op vloeipapier: onuitwisbaar en steeds uitdijend.

Ik probeer even wat ballonnetjes op te laten van dingen die ik zie veranderen, en probeer daar ook wat zinnigs over te zeggen.

De bloggers vs de journalist

Toevallig 2 artikels rond min of meer hetzelfde thema in dezelfde periode.

Niet enkel de posts zijn boeiend en relevant, de comments zijn dat zo mogelijk nog meer.

Op Drivr gaat Ken in discussie met Alain Devos, hoofdredacteur van Autowereld. Een automagazine. En je ziet letterlijk 2 werelden clinchen. De professionele media (om het zo maar even te noemen) voelen zich minstens bedreigd door blogs en allerhande amateurjournalistiek. De spelregels zijn veranderd, en dat vinden ze eigenlijk niet eerlijk. Het is te zeggen ze beschouwen de regels die er zijn (vaak zelfregulatie van de sector) als paradigmatisch, en iedereen die ze niet volgt is oneerlijke concurrentie. Blogs hebben het gemakkelijk, want die schrijven wat ze willen, en moeten niemand verantwoording afleggen.

Blogs langs hun kant voelen zich niet au serieux genomen, en vinden dat op hun beurt niet eerlijk. Want ze steken veel tijd en energie in hun project, hun hobby. Rijk wordt je van dat bloggen niet, niet in België. Maar ze vinden het fijn, en omdat ze het fijn vinden schrijven ze met hun ziel. En dat verdient zijn plaats. Ze vinden, waarschijnlijk terecht, dat veel van hun content evenwaardig of soms zelfs beter is dan de professionele content op de markt, maar krijgen hier geen waardering voor. In tegendeel, stokken tussen de 19” lichtmetalen jantes.

Jan op zijn beurt zoekt naar het onderscheid tussen blogger en journalist, is dat er wel? Zijn vraag wordt beantwoord met een waslijst nuances van iemand van de Vlaamse Journalisten Vereniging. Blijkbaar toch voldoende verschillen. Deontologie en al. En Objectiviteit.

Wat is het verschil dan?

Beide discussies samennemend, natuurlijk is het grote verschil tussen blogger en journalist dat die laatste daar zijn brood mee verdient. Om dat te verantwoorden zijn er allemaal regeltjes bedacht. Regeltjes die het ook mogelijk maken om te sanctioneren. Een blogger daarentegen doet zijn goesting en legt in principe enkel verantwoording af aan de lezers, en dan nog. Want scheef gaan is vaak net populair.

En dat creëert een spanningsveld, met uitwassen die er nog wat extra rek op zetten. Voorbeelden zijn dat verhaal van dat mediaembargo waar blogs onbedoeld maar wel gewild met een primeur gaan lopen. Langs de andere kant verschijnen er soms gedrochten in de professionele pers waar zelfs een beetje amateurblogger voor zou passen. Denk bv aan de fijne bijdrage van Peter Dupont in het Nieuwsblad met betrekking tot de pukkelpop ramp.

Dus ze groeien naar elkaar toe?

Ja en nee .. De kloof wordt kleiner en is nog nooit zo groot geweest. De professionele sector moet er voor opletten dat het protectionisme niet contra productief gaat werken. Want klein houden, afschermen en beperken .. dat blijft niet duren. Op een gegeven moment steekt iets of iemand daar recht door. Bloggers misschien. Of technologie.

Voor mij gaat het over content.

Bloggers en journalisten die schrijven over dingen. Journalisten vullen kranten, magazines, televisieprogramma’s, .. en zo lang mensen daar voor betalen zitten ze op rozen, en stelt het probleem zich niet. Bloggers schrijven over vanalles en nog wat. Vaak vanuit de buik. Vanuit hun interesse. Op hun eigen tempo. Zonder deadlines en karakterbeperkingen. En bovenstaande punten zijn zowel voor- als nadelen.

Het probleem stelt zich als bloggers schrijven over onderwerpen waar beroepsjournalisten ook over schrijven waardoor hun lezers zeggen: I’m very sorry .. maar de content waar ik bij u voor moet betalen kan ik gratis elders lezen. En dan .. shit hits the fan.

De kracht van het medium

Ik geloof in klassieke media. Of beter ik geloof in media, ook in klassieke media. Geef toe wat is er fijner dan een krant te lezen, of nog beter een magazine, wat radio te luisteren of gewoon leeg te hangen voor de tv. I love it, ik ben dan ook een media junk.

Een medium is dan ook veel meer een verzameling content binnen een bepaalde mindset. Als ik De Morgen lees, dan weet ik wat ik kan verwachten. Hetzelfde bij Het Laatste Nieuws. Beide kranten zijn niet beter of slechter dan elkaar (ze zijn zelfs van dezelfde uitgeversgroep), maar ze geven een eigen invulling aan selectie en verslaggeving. Het medium doet dus eigenlijk het vuile werk voor mij: ik krijg een selectie van dingen die mij mogelijk interesseren, en daarin maak ik mijn eigen subselectie. Chill.

Stel als alle artikelen uit De Standaard verdeeld zouden zijn over evenveel blogs. De impact zou veel minder groot zijn. Want net datgene dat de krant doet ontbreekt: mensen worden aan hun lot overgelaten, en dat loop meestal niet goed.

Ik merk een verandering. Vroeger werden blogs ook zo geconsumeerd. Er is een bekende communicatietheorie die zegt dat een nieuw medium eerst door een fase moet waarbij het een oud(er) medium gaat emuleren. Denk aan de eerste televisiejournaals, die noemde ze letterlijk het gesproken dagblad. Wel 5 jaar geleden waren blogs alternatieve boekskes. Het betalingsmiddel was toen RSS: zoveel mogelijk mensen je feed laten volgen, want dan lazen ze je magazine. In die tijden was het niet onmogelijk om met heel veel gemak 100’en RSS lezers te verzamelen. Ik ben de huidige cijfers even gaan opzoeken, dit is het resultaat

Mijn oude blog, die ik net voor dood heb verklaard, spant nog steeds de kroon met bijna 400 inschrijvingen. Weet dat ik deze blog een jaar heb laten verkommeren. Op hoogdagen was dat een veelvoud. Deze blog dan, waar ik best wel veel tijd in steek en bij momenten redelijk veel bezoekers kan trekken zit nog niet aan 60. Mijn filmblog aan 13.

Wil dat zeggen dat de mensen het niet tof vinden. Niet per definitie (en ik hoop ook niet in realiteit), maar blogs hebben die magazine pop van zich afgeworpen. Eerder dan de selectie, de omkadering, de rode draad die je volgen wilt, .. is het nu de post die belangrijk wordt. En iedere post moet opnieuw om aandacht schreeuwen. Toegegeven, een beetje naam hebben helpt om door de filters te raken, en de uitzonderingen ten spijt.

Voor mij is dat letterlijk. Als ik de link niet post op Twitter en in mindere mate Facebook, dan worden mijn posts niet gelezen. En dan nog leef ik bij gratie van andere mensen die het al dan niet waardevol materiaal vinden om het op hun beurt te delen. Dat is misschien jammer, maar vooral een realiteit. Je kan daar maar beter rekening mee houden, en proberen wat fingerspitzengefühl te kweken wat betreft promotie. Met reclame en marketing bezig zijn helpt gelukkig :-)

Beter filters

Op een moment dat we geen beter content maar beter filters nodig hebben winnen de klassieke media. Want filtering is hun sterkste troef. Je kiest een medium uit een beperkte selectie (de krantenwinkel bijvoorbeeld), en daarin kies je welke content je consumeert. Uiteraard gerelateerd aan beschikbare tijd die iedereen te weinig heeft, goesting en gelegenheid. Daar kunnen die 1000’en blogs niet tegen op, pure wanorde.

Maar wat als die filters beter worden. Wat als morgen een technologie start-up mij kan garanderen dat ik ieder moment dat ik tijd en zin heb exact te zien krijg wat ik zou willen te zien krijgen. Dat het systeem op basis van mijn voorkeuren, mijn gedrag en mijn netwerk beter dan mezelf kan beslissen: “Steven maat, als gij vandaag 1 ding wilt lezen dat is het dit. Trust me.”

Die tijd komt. Iedereen is daar naar op zoek, het lijkt de heilige graal. Waarom denk je dat Google met zijn + komt? Dat is enkel om ons beter te begrijpen, en dus beter te bedienen. Want in deze over-gemediatiseerde wereld is diegene die de toegang beheert, diegene die aan het langste eind zal trekken.

Journalisten, een uitstervend ras?

Ik hoop van niet. Ik hou van journalistiek, omdat ik van content hou. Van woorden, redeneringen, beelden en geluid. Maar ik denk wel dat de journalistiek zichzelf moet uitvinden. Of eigenlijk veel breder: dat media zich moet heruitvinden.

Ik denk ook dat het moment nu is aangebroken om de vragen te beginnen stellen, maar daarom niet om ze te beantwoorden. Want we teren nog op het verleden, waardoor die antwoorden vertekend zijn en er te weinig aan de hand lijkt. Mensen veranderen niet snel van gewoonten maar alles heeft zijn levenstijd.

Door vast te houden aan de oude regeltjes kan je hooguit een premature hartinfarct een beetje naar achter schuiven. Beter is nu te beginnen onderzoeken hoe die vermeden kan worden. Dat is een opdracht voor heel de sector (ik help graag mee vanuit deze blog en met mijn boerenverstand), ik heb daar ook geen antwoord op.

Er zijn een aantal dingen die me te binnen schieten maar zeker niet nieuw zijn. Ik denk aan het geven van duiding in plaats van puur nieuws. Nieuws wordt minder relevant voor klassieke media, want achterhaald voor gedrukt. Maar duiding kan er niet genoeg zijn. Klassieke media kan hier absoluut een rol blijven spelen. Maar ik denk ook aan verloning. Pay per use bijvoorbeeld. Dat mensen niet voor content willen betalen is kwatsch, maar je moet het hun wel mogelijk en makkelijk maken natuurlijk. Die oplossingen zijn er, denk maar aan wat Apple op zijn eentje verwezenlijkt heeft. Waarom zou ik geen pre-paid kaart op bv De Persgroep of Corelio kunnen kopen die bruikbaar is op al hun titels.

Spannend

Het zijn boeiende tijden vind ik. We staan voor verandering, the time is now. Ik hoop dat iedereen zich van zijn opdracht bewust is en het aandurft de volgende stap te zetten. Voor zij die liever blijven stil staan toon ik met plezier de opening scene van La Haine.


l’important, c’est pas la chute. C’est l’atterrissage…

  1. yvesvs reblogged this from moreminorissues
  2. nozzlechief reblogged this from moreminorissues
  3. moreminorissues posted this

Blog comments powered by Disqus