More Minor Issues

Crossmedia blijft een geladen topic. Volgens sommige dood geboren, volgens andere de heilige graal. Ik geloof er zelf heel sterk in, omdat het beantwoordt aan gebruikersnoden. Content- (of erger: media-) aanbieders zijn meestal een pak minder enthousiast. Niet omdat ze het nut er absoluut niet van inzien. Wel omdat ze moeite hebben hun businessmodellen hierop te enten.

Immers, als je je content gratis weg geeft, wie gaat er dan nog voor betalen?

Wel om te beginnen is het niet noodzakelijk dat je je content gratis moet weggeven. Daarnaast sluit gratis content betalende niet uit.

Jeroen Meus doet het

Jeroen Meus, publiekslieveling, eeuwige jongen en fantastische kok is waarschijnlijk zonder dat hij het zelf weet een meester in crossmedia. En niet in de zin van gooi al je content maar te grabbel. Wel in de zin van zoeken naar toegevoegde waarde en passend binnen een business model.

Het programma op de openbare omroep “dagelijkse kost” is naar het schijnt een echte hit. Ik moet toegeven dat ik het zelf niet zo vaak zie, en dat heeft vooral met uitzenduur te maken. Maar ‘s nachts, tegen een uur of 12, herhalen ze het nog eens, en af en toe pik ik het op zo’n moment wel mee. Licht verteerbaar en interessant, ik snap wat de mensen er in zien. Als je er op valt, blijf je kijken.

Van TV naar internet

Maar dat ik het niet op tv zie is geen probleem: meet crossmedia. Ik ben een fan van de recepten die hij toont. Lekker haalbaar en haalbaar lekker. Dus het platform waar ik mij dan tot richt is de website, die niet alleen de recepten toont maar ook nog eens integraal de uitzendingen in video bevat. Daar heb ik redelijk wat dingen ontdekt moet ik zeggen. Mijn favoriete recept is overigens fettuccine met prei en pancetta, heel lekker.

Natuurlijk is dit niet enkel Jeroen. De VRT heeft duidelijk een strategie waarbij tv content herbruikt kan worden op websites, en dat is goed. Ook de commerciële omroep is daar gelukkig niet afkerig van. Binnen  het thema is er bijvoorbeeld Zesta, de kookwebsite van de VMMa, een schitterend initiatief.

De content op die websites wordt gratis aangeboden. Net als op TV. En wordt omringd door reclame. Net als op TV. Natuurlijk is de insteek wat anders: bij de VRT zullen dat wat extraatjes zijn, terwijl bij de commerciële omroep die reclame-integratie toch wat intrinsieker is, en zo hoort dat ook. De bedoeling daar is waarschijnlijk dat mee te schuiven in de ROI berekening, of (om een nieuw begrip uit te vinden) de ARPC te verhogen. ARPC staat dan voor Average Revenue Per Content(item) en is gepikt van het begrip ARPU of .. Per User: er voor zorgen dat een klant meer geld aan je merk uitgeeft.

De gebruiker heeft in ieder geval nu ook toegang tot een gratis digitaal on demand platform.

Het boek

Dagelijkse kost is nu ook in boekvorm beschikbaar. Met exact dezelfde recepten als op tv en op internet. 20 euro. Niet eens bewegend beeld. Wie koopt dat?

Ik.

Waarom? Wel een boek is niet hetzelfde als tv of internet, het vertrekt vanuit een andere motivatie. De website gebruik je omdat je een recept nodig hebt. TV kijk je omdat dat entertainment is. Een boek koop je (in dit geval) omdat je graag kookt. En niet alleen daarom, maar omdat je jezelf daarin wil bevestigen ook: de meeste (hobby) koks identificeren zich aan hun kookboeken. Of omdat je wilt dat andere je daarin bevestigen. Of om cadeau te geven. Of om te koesteren. Of uit duurzaamheid. ..

Motivatie is een belangrijke variabele bij crossmedia. En zo krijg je een boek, met recepten die gratis beschikbaar zijn, dat enorm goed verkoopt (naar horen zeggen). Wie zei er weeral dat mensen niet voor (gratis) content willen betalen? Dat is de mens die vormenblind is.

As seen on Facebook

Natuurlijk heeft dagelijkse kost ook een Facebook pagina. Maar anders dan site en boek is dit niet nogmaals het herhalen van de recepten. Op deze pagina wordt het programma, en de filosofie erachter, beleefd. 

Naast trigger voor het programma posten mensen spontaan hun eigen opmerkingen: wat ze gemaakt hebben, hoe tof ze het vinden, vragen die ze hebben, .. en ze treden met het programme en met elkaar in dialoog. Maar er is meer, want voor de 100e aflevering hebben ze op diezelfde Facebook pagina gevraagd welk recept er dan behandeld moest worden. Dat bleek stoofvlees met friet te zijn, en zo geschiedde. 

Maar ook op restaurant

Want voor Jeroen stop het niet bij het programma en alles daar rond natuurlijk. Door te bouwen aan dat merk, bouwt hij ook aan zijn eigen merk. Want naast programmamaker is en blijft Jeroen natuurlijk ook een kok. Met een restaurant: Luzine. Wie de echte Jeroen wil, puur en onversneden, kan daar terecht. Enorme aanrader trouwens, heel lekkere keuken en fijne sfeer.

Al deze crossmedia elementen dragen bij en hebben finaal een invloed op waar hij zijn restaurant brengen kan.

(Alleen de website van Jeroen Meus zelf is nog niet wat het zijn moet)

Crossmedia is mogelijk

Het verhaal van Jeroen is er maar eentje, en 1 zwaluw maakt de lente niet. Toch illustreert het dat crossmedia zinvol is, van zowel een gebruikers als een business perspectief. Maar om dat tweede te vinden moet je wel focussen op het eerst. In de eerste plaats vooral zinvolle dingen doen, waar mensen op zitten te wachten, en dan kijken hoe je daar inkomsten uit kunt genereren.

Dat mensen niet willen betalen voor content is onjuist. Maar het is wel belangrijk hoe je het brengt, en dat kan zowel op de vorm als op de mechaniek slaan.

Relevante andere posts

• Over De Vijver, Sanoma en SBS
• Van Thillo over Crossmedia
• Jeroen Meus en Product Placement