More Minor Issues

Tv-reclame doorspoelen betalend maken? Uit de reeks van mogelijkheden om het model op te waarderen is dat misschien het meest kortzichtige. Ik geloof niet in truukjes om mensen reclame te laten zien, en zeker niet als ze een kunstmatige insnoering van technologische mogelijkheden impliceren. Ik denk ook dat niemand daar bij wint op de net-iets-langer-dan-korte-termijn. Ook de adverteerder niet: door de strot geramde reclame, wie vindt dat nu plezant? Je wilt dat mensen je reclame willen zien, niet dat ze het moeten slikken, zonder water en met een droge keel.

Maar wat als we het nu eens omdraaien?

Wat als we gratis maken wat nu betalend is? Allez, gratis .. Dat bestaat niet. Gratis voor de eindgebruiker, omdat iemand anders de rekening betaalt (zoals de overheid of de adverteerder in het geval van televisie).
We moeten nu bv betalen voor content on demand. Films, gemiste uitzendingen, .. Voor een film betalen we een 6 euro. Stel dat je kan kiezen wanneer je die film wilt kijken: of je betaalt gewoon, of je kiest een gesponsorde formule, en dan betaal je niets. Gesponsord wil zeggen dat je tot 2 minuten reclame krijgt te zien van 1 bepaalde adverteerder, die de film sponsort. Ofwel volledig in het begin ofwel verdeeld over het begin en max 1 onderbreking in het midden van de film.

Misschien zou je de sponsor zelfs kunnen kiezen in het begin. Je wil James Bond zien, gesponsord. Wie kies je als sponsor: Carlsberg of Coca Cola?
Over een zinvolle connectie gesproken.

Ja, de commerciële televisemodellen zullen zo niet gered worden. Toch niet als ze blijven vasthouden aan de oude axioma’s. Maar zolang ze niet van bril veranderen is het enige wat ze kunnen bekomen sowieso een beetje uitstel van executie.

Finn is 2 jaar en half en Emma nog geen 2 maand. Toch zit ik al een hele tijd, volgens mij al van voor de geboorte van Finn, met een spelconcept in mijn hoofd. Met de tijd heeft het een beetje kunnen rijpen.

Ik schat dat het bruikbaar is vanaf een jaar of 12, dus in de tussentijd deel ik het alvast. Kwestie van het in mijn extern geheugen te steken. Maar misschien kan iemand het al eens testen op zijn eigen kinders, dan kunnen we het eventueel nog wat verfijnen tegen dat die van mij oud genoeg zijn :)

Het concept

• Vanaf hun 12e verjaardag krijgen ze 100 euro
• Die 100 euro kunnen ze oppotten of op doen, dan stopt het spel
• Of die 100 euro kan dienen als werkkapitaal
• Als ze na 1 jaar tijd die 100 euro verdubbeld hebben, krijgen ze van mij een bonus (geld op prijs of ..)
• Verdubbelen kan op elke manier die ze kunnen bedenken. Bv: cupcakes maken en verkopen, ik zeg maar wat
• Er moeten uitgaven gedaan worden om de inkomsten te genereren .. het is niet de bedoeling dat ze uren gaan verkopen door bv bij mensen het gras af te doen. Wat wel zou kunnen is bv een grasmachine kopen, en daarmee bij mensen het gras af doen die zelf geen machine hebben.
• Ik wil een gedetailleerde “boekhouding”: wat gaat er buiten en wat komt er binnen
• Ze mogen alles in huis gebruiken dat niet verbruikt wordt. Dus bv wel een klopper, maar geen bloem of suiker. 
• Geen illegale dingen als drugs en hoererij
• Ze kunnen van mij extra geld lenen, maar zullen mij serieus moeten overtuigen en terugbetalen met rente.
• Lukt het na 1 jaar om het budget te verdubbelen, dan krijgen ze het jaar nadien 10% opslag. Lukt het niet: 10% afslag

De bedoeling is niet om er ondernemers van te maken. De bedoeling is ze ondernemend te maken. De wereld ligt aan de voeten van iedereen die er iets mee wil doen, en ik denk dat dit een manier is om dat duidelijk te maken.

Maar zoals steeds kan ik me natuurlijk ook vergissen, maar het lijkt me het proberen waard. Wat denken jullie?

Update: een kleine nuance misschien toch nog, op basis van wat reacties. Dit gaat niet over geld as such. Ik wil de kinderen niet bij brengen dat geld het hoogste doel is. Geld is een resource in dit verhaal .. letterlijk een werkingsmiddel (vandaar dat ze geld moeten uitgeven om er terug te verdienen). En ge kunt er niet rond, geld is belangrijk in onze maatschappij. Daarom denk ik dat het net interessant is dat ze met geld leren werken, in plaats van het te verzamelen. En ja, als ik een manier kan vinden om dat in de “spelregels” te integreren zou dat nog beter zijn. Finaal moet het ook plezant blijven, een manier van spelen, ze moeten niet in sneltempo volwassen worden ofzo. Maar dat is een stuk kader denk ik, dat ik moet meegeven. Challenge accepted!

Ze stonden er weer in Leuven, de handtekeningenjagers. Gelukkig was ik vroeg en was hun fuik nog maar net geïnstalleerd. Er zaten nog gaten in, ik ben er kunnen doorglippen. Oef!

Tegen dierenproeven. Gewoon een handtekening mijnheer, want hoe kun je nu voor dierenproeven zijn? Ik hoor het ze zeggen in mijn hoofd, want ik heb ze natuurlijk de kans niet gegeven.

Ja, hoe kan je nu voor dierenproeven zijn? Ik ben niet voor dierenproeven, maar ik ben nog veel hard tegen gratuite petities. Dus als mijn aandacht zou verslappen en zo’n activist mij toch bij de kraag zou grijpen, dan zou ik hem vriendelijk bedanken. En als ze me zouden vragen waarom zou ik het uitleggen ook. Maar ze vragen het mij niet, dus leg ik het hier uit. Ongevraagd.

Om te beginnen vind ik een petitie een achterhaalde vorm van actie voeren. Het is zo’n beetje het lagere school niveau. Ja, we willen allemaal een nieuwe turnzaal, en die zal er komen ook, maar als we de leerlingen mee inschakelen dan zijn ze betrokken. En betrokkenheid is goed, want binnenkort zijn het pubers en kan hun niks nog schelen, dus doe het maar even zo. Normen en waarden weet u wel, en ook opvoeding dinges.
Maar als serieuze activist is een petitie een zeer inspiratieloze vorm van actie voeren. Je moet proberen te zorgen dat je doel op één of andere agenda komt te staan, en daar zijn 1000 manieren voor. Het verhaaltje van “zoveel honderden mensen vinden het ook belangrijk, kijk maar” is dan eigenlijk maar een trieste keuze.

Daarnaast is een petitie niet eerlijk. Je vraagt mensen zich voor of tegen iets uit te spreken, zwart-wit, op een manier waarop ze eigenlijk niet kunnen weigeren zonder hun een mini-stigmaatje te geven. Want natuurlijk zijn we allemaal tegen dierenproeven, tegen kinderkanker, tegen kernrampen, voor meer groen, voor speelruimte voor onze kinderen en tegen minder belastingen. Maar wat ben je daar mee .. Make in happen!
Aansluitend zijn de mensen dus ook totaal niet geïnformeerd, op de informatie na die een activist te vertellen heeft. Ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat die informatie niet altijd super objectief is.

En daarbij, mag een mens nu nog eens rustig winkelen zonder om de 5 meter geëngageerd te moeten zijn? Het is weekend voor iedereen hè.

Als je dan toch mensen achter je wilt scharen, een lijst men namen wilt verzamelen, doe het dan online. Daar ontbreekt dat stigmatiserende effect dus kan je er op aan dat de mensen die daar tekenen harder betrokken zijn. Bovendien hebben ze de tijd en de mogelijkheid om zich beter te informeren, en kan je ze zelfs inschakelen in je verhaal.

Maar bottem-line: er zijn betere manieren. Een dag heeft maar 24 uur. De tijd verscheten aan mensen te ambeteren komt nooit meer terug en had ook gebruikt kunnen worden om zinvolle dingen te doen.